Dúil

Liam OFlaithearta

cead_mile_failte Sea-unworthy High-Water Diving Dun Laoghaire Old Dublin Howth Camus - sur la mer Joyce - Sex sur la plage Ocean Temperature Tides - Ireland, Britain. Forum wifi@reclaimthesea.com

Scáthán

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

An Scáthán001

Ar mheán lae samhraidh agus teas mór ann, bhí cailín óg ag baint bhairnigh thíos ar iocthar díth-thrá, in aiche le gob na leice móire a bhí mar theorainn le taobh thoir an chuain. Bhí sí ag imeacht léi go righin leisciúil ó áit go háit ar lorg na gceann ba mho is ba spéisiúlta, a lámh chlé ag coinneáil ciseoige in aghaidh a gorúin agus bior iarainn ina láimh dheis. Bhí a sciorta gorm craptha suas thar a ghluine, a léine gheal oscailte ag a scornach agus a muinchillí dúbailte suas go barr gualann. Ní raibh ar a cosa ach bróigíní beaga bána canbháis a raibh boinn rubair fúthu. Maidir le teas! Ní raibh cur síos ar bit ar a dhianadas. Anois agus arís, le dúil í bhfuaireadas, lig sí síos í féin go lár ceathrún i gceann de na polláin dhoimhne lena rhaibh éadan na leice tollta. Gach uair a chromadh sí tar eis éirí as an sáile, le faobhar an bheara a shá idir tóin bairnigh agus an carraigh, scairteadh an fliuchán ar craicheann órga a loirgní nochtaithe faoi sholas lonrach na gréine. Bhí corrdhos dá fionnghruaig ag sileadh lena grua agus iad slíochta le allas. Nuair a bhí an chiseoig lán, shiúil sí síós go bruach na leice, sheas sí ar mhaolán agus breathnaigh sí isteach sa bfarraige chosmarbh fúthi le lagar tuirse agus béal leathoscailte. Cailín ríbhreá dea-dhéanta! Dar lán an leabhair! Bhi sí caol, ard , gan smál, gan easpa, gorm na mara ina súile agus áilleacht an róis ina leicne. Ní baileach go raibh sí fós ina mnaoi, cé go raibh a fás tughta agus dhá thoirt chruinne an mháithreachais múnlaithe go dathúil ar clár a brollaigh. Bhí neamheolas an mhaigdeanais go léirglan i snua a ceannaghaidh agus sórt eagla dothuighte ann fréisen roimh míorúilt a dualgais bhanda: ar nós éadain bhlátha nua-oscailte ag creachnú i bhfuarsholas an mheidhneachain agus ag tnúth le teas misniúil an lae. Bhí an taoille tar éis iompó. Mar bheadh scamhóg mhillteach ag at agus ag traothadh faoi mhórtharraingt anála, bhí iomlán na farraige ag éirí aníos go tobann os comhair a cos agus ag titim sios arís, gan sos gan aiteall. Le gach éirí do chroctaí amach caol díreach an folt feamainne a bhí ag fás go tiubh as éadan na carraige. D'fannadh na dois fhada sínte go dlúth le chéile ar bharr an uisce tamallín beag bídeach; ar nós sciorta dearg curtha le folach uaithne na mara. Ansin do shúití síos iadh le gach titim, nó go bfagtaí noctaithe iadh i dteannta na carraigh duibhe, gealuisce ag sileadh leo agus iadh ag leasradh go bródúil faoi sholas rinceach na gréine

An Scáthán002

A Dhia Mhóir an Iontais! Chuir spréachadh agus gluaiseacht agus bogthorann ceolmhar na farraige míobhán ina ceann. Bhí boladh láidir géarmhilis na feamainne ag gabháil ar a cuid feola mar a bheadh fíon. Tháinig fonn ocrach uirthí í féin a scoileadh síos le bruach na carraige agus imeacht léi go deo faoi leithead cumasach na mara, sínte go sámh ar bharr na dtonn, gan fios dá laghad ag a hintinn ar a dualgas ná ar dhoilíos na tsaoil. D'fhan sí mar sin idir codladh agus dúiseacht, ag tabhairt tola don dúil aisteacht a bhí ag cur samhnais uirthí, nó gur éírigh an taoille aníos go tobann thar an mbruach agus go doirteadh a tormach isteach faoi cheann talún. Chuaigh an maolán faoi uisce leis an ruathar sin.Rug neart an tsáile greim suas thar rúitín ar an gcailín. Nuair a mhotaigh sí an fuaireadas ag teangabháil lena cosa, d'imtigh an aistíl di agus phreab a croí le eagla. Sháigh sí an bior i gcorr na ciseoige agus as go brách léi suas ar fuaid leice. Ní raibh ach trí choiscéim tugtha aici nuair a sheas sí arís agus í ag creathnú le náire, faoi gur aontaigh sí le dúal a bhí ag bhaint le gáirsiúlacht ar bhealach éigin dothuigthe. Scaoil sí ciumhais a sciorta síos thar a loirgní agus dhn sí a léine ag a scornach. Ansin do choinnigh sí uirthi suas agus cruashiúl fúiti. Bhí íoctar na leice brataithe le mionphoill agus a héadan míchothrom chomh géar le béal scine. Bhí sé go rídheachair bealach a dhéanamh thairis gan treascairt. Dar fia! Ní raibh aon bheann ag an gcailín siúd ar a dheacracht. Bhí sí chombh aclaí le gabhar. Suas léi faoi rith te reatha agus an náire á tiomáint, ag léimneach gan stró ó starrán go starrán nó gur shroich sí an talamh réidh, tuairim le leath bealaigh ón mbruagh go bun na haille móire a bhí mar theorainn leis an tír. Sin é an áit ar leagadh í fe dheireadh, ar chaonach sleamhain a bhí ag fás as an mínleic. Chaith sí uaithi an chiseoig agus í ag sciorradh i ndiaidh a cos isteach í bpollan doimhin. Síos léi nó gur bhuail sí tóin an phoill agus an tuisce suas thar á mullach.

An Scáthán003

Níor náire a bhí uirthi ach fearg nuair a tháinigh sí amach as an uisce, fliuch báite ó cheann go cois. Thosaigh sí ag bogchaoineachán agus ag caitheamh uirthi féin go díocasach, mar gheall ar a chuid seafói bheit ciontach leis an timpist. Bhailigh sí na bairnigh a doirteadh ar an leic,chroch sí léi arís an chiseog agus rinne sí ar an mbaile go mallchosach, a cheann fúithi agus corrdheor ag sileadh lena súile. Nuair a bhí sí in ngar don aill shéas sí agus bhreathnaigh sí síos ar a chuid éadaigh. A Dhiabhail álainn! Bhí a balcaisí dlúite lena craiceann mar bhéadh culaith shnáimh.Cheap sí gurbh fhearr di iadh a chaitheamh di, le triomú ar an leic,ar eagla go ndéanfadh sí cúis mhaghaidh di féin ag gabháil imeasc daoine faoina leithéid sin de cumraíocht. Soir léi faoi bhun na haille nó gur shroich sí bruach scailpe móire.Leagh sí uathi ansin an chiseog agus bhreathnaigh si timpeall uaithi go haireacht. Ní raibh duine ná beithíoch le feiscint, soir ná siar, í gcúlráid na háithe iargúlta sin. Ní raibh ann ach an aill ard ag éirí suas díreach lena cúl, leithead mór maol na leice amach roimpi agus an fharraige ghlé gheal ag únfairt go deireadh na spéire. Cé an call a bhí le imní? Ní raibh an t-éan féin ag gabháil thart san áit siúd i mbolg marfa an lae. Bhí mealláin mhóra mhillteaca ina nduirling le bun na haille agus péire de na cinn bá mhó caite go dlúth in aghaidh a chéile os cionn na scailpe; mar bheadh díon tí. Isteach léi sa bproclais seo agus chaith sí di go craiceann. Amach léi arís, lom nochtaithe, a cuid éadaigh idir lámha aici agus í ag creathnú le cúthaileadais faoi bheith gan folach.Scár sí na balcaisí ar mhaolán thaobh amuigh de phollán tanaí.Sheas sí ansin i ngar don scailp lena corp a thriomú, a lámha ag clúdach a brollaigh go ciúíul agus í ag breathnú thart timpeall urthi; chomh amhrasach le gabhar a mbeadh mionnán í bhfolach aici.

An Scáthán004

Aie! Aie! A Dhia na bhFeart! Ní fhaca sí riamh roimhe sin iomlán a coirp nochtaithe. Bhí a chumríocht gearrtha amach go fíor faoín an uisce ag an aistíl solais, gach uile bhall agus mionlíne múnlaithe i gcruth a nádúire go beo soléir ithe. Chonaic sí go raibh sé go hálainn; ach chuir a áilleacht scanradh uirthi agus náire. D'iompaigh sí uaidh go tobann agus mórghluiseacht a cuid fola ag cur lagair uirthi. Amach léi as an bproclais agus rinne sí ar a cuid éadaigh. Le méid a deifre, sciorr sí ag gabháil thar an bpollán tanaí. Caithead síos í ar chlár a droma imeasc an chaonaigh. Nuar a rinne sí iarracht ar éirí, d'imigh an meabhair asti. D'fhan sí mar sin ar feadh tamaillín faoi lagar trom, a lámha scartha amuigh uathi, a súile dúnta, a ceann crochta suas in agaidh an bhruaich agus uacthar a coirp thar bharr uisce. Aie! Aie! Anois bhí teas na gréine ag gabháil urthi gan sos, nó go chuir sé a corp agus a hanam faoi cheannas iomlán a nirt.Nuair a dhúisigh sí as an lagar, thug sí toil go santach agus go meidhreach don sámhas abhí uirthi. D'fhág sí a súile dúnta, d'oscail sí a béal agus thosaigh sí ag meangadh gáire. Ansin tharraing sí osna fada trína cuid fiacal agus bhain sí serradh as a géaga, á sleamhnú anonn agus anall i measc an chaonaigh theolaí a bhí chomh mín le síoda in aghaigh a craicinn. Aie! Aie! A chailís míorúilteach an bheo! Anois chuimhnigh sí go bródúil ar an áilleacht a chonaic sí in aistíl na sceilpe. Ghlac sí go fonnmhar leis an ngloiteacht a bhronnadh uirthi, le rún diamhair a cur í bhfeidhm. Aie! Aie! Maighdean ghlégeal ag únfairt faoin ngrian i gcaonach síodúil agus gan eagla dá laghad uirthi roimh dhoilíos an iompair.
ar ais blog na mara ar_aghaidh